Elke avond in bed bedenkt Iris zich dat ze moet schrijven, dat ze wìl schrijven....Geen dagboek, nee, echte tekst. Een boek duurt haar veel te lang. Geen geduld voor een heel verhaal. Tot ze Bril leest, DAT lijkt haar wel wat! Wat een geweldige teksten. Niet lang kan ze er van genieten, want Bril is niet meer.

Nog steeds wil Iris schrijven, maar ze heeft het gevoel dat ze van de hak op de tak gaat, geen logisch verhaal kan maken. En toch denkt ze dat ze iets te melden heeft. Misschien is dat wel een rode draad voor iedere vrouw, zoveel tekst, weinig logica. Ze kan er eigenlijk niet mee zitten, want ze is begonnen! Nu eens kijken hoe lang ze dit weer vol houdt.

Het leven met drie kinderen vraagt namelijk veel van Iris. Haar droom, een heel vermoeiende droom, om drie kinderen te hebben. Drie kinderen, een hond, een poes, een huis op het platteland, een leuke vent.....En een weblog. Bah, wat klinkt het gezapig , denkt Iris, maar ze is er content mee.